Rouw

Rouw.

Iedereen krijgt vroeg of laat in zijn leven te maken met rouw, met verlies. Dat kan zijn door het overlijden van een dierbare, maar ook door het verloren gaan van een relatie, van een werkomgeving of bijvoorbeeld door het gedwongen verlaten van een land.

Rouw is in de westerse cultuur een ondergeschoven kindje. Ten onrechte. Het is misschien wel het belangrijkste onderdeel van het mens-zijn. Wie niet rouwt verhardt, bevriest.

Het welzijn van een samenleving hangt wat mij betreft in hoge mate samen met zijn vermogen ruimte te creeëren voor rouw. Oftewel om rouw onderdeel te maken van het culturele palet.

Rouw is onlosmakelijk verbonden met kwetsbaarheid en verdriet en kwetsbaar is iets dat we van onszelf zelden mogen zijn. Daarom is het ‘spannend’ en voelt men zich veiliger als het ook taboe blijft.

De reden om dit thema nu op de kaart te zetten is omdat ik zelf op dit moment meer met mijn eigen rouwproces bezig ben. Daarnaast stromen op dit moment duizenden vluchtelingen het land binnen, die rouwen om wat zij verloren zijn of dit juist uitstellen.

Ik zou bij deze thema avond – die onderdeel uitmaakt van de serie “cultuur is het collectief verwerken van het mens-zijn”- willen kijken naar hoe rouw meer onderdeel van onze cultuur zou kunnen worden.